Hayatın insana öğrettiği en acı gerçeklerden biri şudur: İnsanları tanımak, onları dinlemekle değil; zamanın onları konuşturmasını beklemekle mümkündür. Çünkü herkes güzel konuşabilir, umut verebilir, doğru cümleleri ezberleyebilir. Fakat karakter, sözlerin bittiği yerde başlar. İnsan, en büyük savaşını başkalarıyla değil, kendi içinde verir. Gözlerinin gördüğünü kalbine kabul ettirebilmek, çoğu zaman dışarıdaki mücadelelerden daha zordur. Bu yüzden gerçeklerle yüzleşmek yerine ihtimallere sığınırız. Belki deriz; belki yanılmışımdır, belki düzelir, belki bir gün verdiği sözü tutar…
GERÇEKLER KONUŞUR BOŞ SÖZLER SUSAR






